Jan Mulder spaart Brazilië niet en dat zegt wel iets. Brazilië, getraind door Carlo Ancelotti, speelde 1-1 tegen Marokko en Mulder is niet onder de indruk van het niveau. Mulder mist naar eigen zeggen de ouderwetse schittering bij de Goddelijke Kanaries, al ziet hij nog wel lichtpuntjes aan de zijkant van het veld. Mulder gaf zijn oordeel bij de NOS, en dat klonk eerder bezorgd dan euforisch.
Waarom de glans volgens Mulder ontbreekt
Mulder schetst een team dat het handschrift van weleer niet uitstraalt. Mulder mist de echte parels en spreekt over spelers die volgens hem niets toevoegen aan het elftal. Mulder is duidelijk dat het niet om één mindere dag gaat, maar om een gevoel dat al langer knaagt wanneer hij naar Brazilië kijkt. Mulder vindt het niveau simpelweg niet waar het zou moeten zijn voor een ploeg met die status.
Mulder gebruikt woorden die blijven hangen, omdat ze de kern raken van wat mensen aan Brazilië bindt. Mulder mist de sierlijkheid en branie die lang synoniem stonden voor de Goddelijke Kanaries. Mulder kijkt niet alleen naar trucs of een mooie actie, maar naar de vonk die een elftal optilt. Mulder ziet die vonk te weinig en dat wringt.
Wat hij wel waardeert
Mulder is niet alleen maar somber en noemt Raphinha en Vinícius Júnior als spelers die hem nog kunnen bekoren. Mulder vindt dat zij die klassieke Braziliaanse touch hebben waar hij naar zoekt. Mulder geniet van buitenspelers en dat hoor je terug in de manier waarop hij deze twee aanstipt als voorbeelden van wat hij wél wil zien. Mulder vindt Cunha bovendien wel aardig, al is dat eerder een voetnoot dan een lofzang.
Mulder gebruikt die complimenten om duidelijk te maken dat het hem niet om stijl versus resultaat gaat, maar om kwaliteit die je voelt in elke balcontact. Mulder zoekt spelers die ritme, timing en lef combineren tot iets waar je even voor gaat zitten. Mulder hoort die muziek wel bij Raphinha en Vinícius Júnior en af en toe bij Cunha, maar te weinig bij de rest.
Waar het schuurt
Mulder vindt dat er ook veel spelers rondlopen die niets aan het elftal toevoegen. Mulder doelt dan niet op een gebrek aan inzet, maar op een tekort aan meerwaarde. Mulder ziet te weinig spelers die het verschil maken of de boel openbreken wanneer het vastzit. Mulder kan zelfs een paar Brazilianen opnoemen die beter waren, al blijft hij die namen in dit gesprek voor zich.
Mulder raakt daarmee een gevoelige snaar bij iedereen die Brazilië volgt. Mulder suggereert dat het selectiepalet breder is dan de echte top die je gewend bent, en dat je daardoor vaker in doorsnee uitkomt. Mulder vindt dat spijtig, zeker bij een land dat bekendstaat om buitencategorie-aanvallers en onverwachte oplossingen in de laatste dertig meter.
De spitsenkwestie en Igor Thiago
Mulder en presentator Gert van ’t Hof raken een punt dat veel zegt over de tijdgeest. Gert van ’t Hof stelt dat de route van Igor Thiago, via Club Brugge naar Brentford, exemplarisch is ten opzichte van Braziliaanse spitsen van weleer. Mulder haakt daarop in en noemt Igor Thiago “een beetje lomp” en hij is geen fan. Mulder zegt er meteen bij dat hij zo een paar Brazilianen kan bedenken die beter waren.
Mulder houdt dat oordeel overeind ondanks het feit dat Igor Thiago volgens het artikel een sterk seizoen in de Premier League had met 22 goals. Mulder kijkt verder dan een scoretotaal en zoekt een spits die meer brengt dan fysiek en afdrukken. Mulder wil een spits die meeademt met de aanval en de fantasie voedt van het hele elftal. Mulder ziet dat nu te weinig terug.
Een seizoen vol goals en toch twijfel
Mulder laat zien dat cijfers niet alles zeggen over aansluiting bij het grote plaatje. Mulder erkent impliciet dat 22 doelpunten indrukwekkend klinken, maar hij blijft vasthouden aan zijn gevoel dat het niet past bij wat hij Brazilië gunt. Mulder zoekt elegantie, techniek en die ene touch waarmee een kans een moment van kunst wordt. Mulder vindt dat Thiago daar niet het boegbeeld van is.
Mulder geeft zo woorden aan iets wat je als kijker ook kunt herkennen. Mulder wijst op het verschil tussen productief zijn en memorabel zijn. Mulder wil voorin een speler die meer is dan een eindstation, en die voorkeur botst met hoe hij Thiago nu inschat. Mulder spreekt daarin niet voor iedereen, maar wel helder voor zichzelf.
Wat deze route zegt volgens het gesprek
Mulder en Gert van ’t Hof gebruiken de carrièrestap van Thiago als spiegel. Mulder hoort in die route iets van de verschuiving in het type spits dat bij Brazilië doorstroomt. Mulder lijkt te suggereren dat het pad dat je neemt, ook laat zien welk profiel je ontwikkelt. Mulder legt daar geen harde wet naast, maar hij leest er wel iets in dat past bij zijn bredere oordeel over de selectie.
Mulder laat daarbij ruimte voor nuance, al blijft zijn toon streng. Mulder geeft aan dat er betere Brazilianen zijn geweest, en dat schept een lat waaraan hij het huidige materiaal afmeet. Mulder klinkt daardoor nostalgisch, maar zijn boodschap is vooral praktisch. Mulder wil spelers die direct meerwaarde hebben, nu en niet pas over een paar jaar.
De buitenspelers als laatste bron van plezier
Mulder komt steeds terug bij de flanken, en dat is niet toevallig. Mulder ziet in Raphinha en Vinícius Júnior de echo van wat hij graag bij Brazilië ziet. Mulder noemt hun touch klassiek en dat is een compliment dat zwaarder weegt dan een losse goede wedstrijd. Mulder zoekt spelers die met één actie de sfeer veranderen en die twee vallen voor hem in die categorie.
Mulder geeft zo richting aan het debat over hoe je dit elftal moet beoordelen. Mulder legt de lat bij techniek, intuïtie en lef, en sluit niet uit dat het alsnog kan klikken als de goede spelers de toon zetten. Mulder plaatst het probleem niet bij de randjes van het elftal, maar bij de kern. Mulder wil meer spelers met diezelfde overtuiging en precisie als de twee genoemde buitenspelers.
Wat je uit de remise tegen Marokko kunt halen
Mulder gebruikt de 1-1 tegen Marokko niet als eindvonnis, maar wel als illustratie. Mulder wijst erop dat een team met de status van de Goddelijke Kanaries meer mag laten zien. Mulder vindt dat je in zo’n wedstrijd hoort te voelen dat het elftal de regie pakt en de tegenstander dwingt. Mulder mist dat gevoel en dat versterkt zijn totaalbeeld.
Mulder trekt daar geen tactisch schema uit, maar hij komt terug bij hetzelfde thema. Mulder wil initiatief, creativiteit en spelers die iets nieuws durven wanneer het vastloopt. Mulder ziet tot zijn teleurstelling dat het elftal daar te afhankelijk is van een paar namen. Mulder vindt dat niet passen bij de rijkdom die je met Brazilië associeert.
De rol van de trainer
Mulder benoemt dat Brazilië wordt getraind door Carlo Ancelotti en legt de lat daarmee automatisch hoog. Mulder koppelt zijn verwachtingen aan de naam en de status die daarmee meekomen. Mulder verwacht dat onder zo’n trainer de schwung en het zelfvertrouwen voelbaar zijn. Mulder merkt dat dit nog niet vanzelf spreekt en dat blijft hem steken.
Mulder plaatst het niet als een verwijt aan één persoon, maar als constatering van het totaal. Mulder zoekt in ieder geval naar meer samenhang tussen de talenten die hij waardeert en de rest van de groep. Mulder gelooft dat het kan, maar ziet het nog niet. Mulder laat die spanning in de lucht hangen als vraag aan het elftal.
De kern van Mulders boodschap
Mulder zegt eigenlijk drie dingen tegelijk en ze bijten elkaar niet. Mulder vindt dat het elftal als geheel te weinig sprankelt. Mulder ziet aan de zijkanten nog wel die typische Braziliaanse verfijning. Mulder is streng voor de spitspositie en prikt door ruwe productiecijfers heen wanneer de stijl hem niet bevalt.
Mulder kiest zijn woorden zorgvuldig, en dat maakt zijn boodschap helder. Mulder prijst Raphinha en Vinícius Júnior om hun touch, noemt Cunha wel aardig, en is uitgesproken afwijzend over Igor Thiago. Mulder doet dat niet om te provoceren, maar om richting te geven aan wat hij vindt dat Brazilië hoort te zijn. Mulder gunt de Goddelijke Kanaries een elftal dat zingt in plaats van stoempend vooruit gaat.
De belangrijkste punten op een rij
- Mulder is niet onder de indruk van het niveau van Brazilië en mist de ouderwetse schittering.
- Mulder ziet Raphinha en Vinícius Júnior als lichtpuntjes met een klassieke Braziliaanse touch.
- Mulder vindt Cunha wel aardig, maar is geen fan van Igor Thiago en noemt hem “een beetje lomp”.
- Mulder vindt dat er veel spelers rondlopen die niets toevoegen aan het elftal.
- Mulder reageert op de stelling van Gert van ’t Hof over de route van Igor Thiago via Club Brugge naar Brentford.
- Mulder houdt zijn oordeel overeind ondanks dat Igor Thiago volgens het artikel 22 keer scoorde in de Premier League.
Wat dit betekent voor de lat
Mulder schuift de lat niet lager, en dat is misschien wel het belangrijkste signaal. Mulder wil dat Brazilië weer spelers opstelt die direct voor een stijgende lijn zorgen in spel en beleving. Mulder maakt duidelijk dat het niet gaat om nostalgie om de nostalgie, maar om herkenbare kwaliteit. Mulder vindt dat een land met deze naam zichzelf tekortdoet als die standaard niet wordt gehaald.
Mulder zet daarmee een kader neer dat houvast biedt in discussies na wedstrijden zoals tegen Marokko. Mulder kijkt naar hoe het elftal voelt, hoe het oogt en hoe individuen het geheel optillen. Mulder ziet te weinig spelers die dat vandaag doen en te weinig momenten waarop de vonk overslaat. Mulder vraagt om meer lef en meer klasse op beslissende plekken in het elftal.
Wat blijft hangen
- Mulders waardering voor Raphinha en Vinícius Júnior bevestigt dat de flanken nog altijd hoop geven.
- Mulders scepsis over de spitspositie en zijn oordeel over Igor Thiago zetten vraagtekens bij de balans voorin.
- Mulders verwijzing naar spelers die niets toevoegen legt druk op de selectie om sneller te groeien of te wijken.
Mulder laat met zijn analyse bij de NOS weinig ruimte voor misverstand. Mulder ziet een Brazilië dat onder Carlo Ancelotti 1-1 speelde tegen Marokko en te weinig glanst voor de naam die het draagt. Mulder noemt namen waar hij nog plezier aan beleeft en namen die volgens hem de lat niet halen, en zo wordt duidelijk waar de schoen wringt. Mulder vraagt in feite om een elftal dat niet alleen wint, maar ook weer die ouderwetse schittering laat zien die je voelt tot op de bank, en dat is een maatstaf waar je als liefhebber alleen maar blij van kunt worden.